¿Un oso? En la parte inferior de la página tienes la respuesta
¿Un jabalí? En la parte inferior de la página tienes la respuesta
          
Añadir a Favoritos  Actualizar página  Imprimir página           Inicio   Buscar   Contacto   Foro   Libro de Visitas    Links

Publicidade:

El contenido de esta página requiere una versión más reciente de Adobe Flash Player.

Obtener Adobe Flash Player

Inicio - Historia - Monumentos máis importantes

Monumentos máis importantes

De entre os vestixios das diferentes épocas históricas que se conservan en Pontedeume, móstranse aquí os máis importantes. Tamén se poden ver outros monumentos, de xeito breve, na sección Qué ver/Monumentos.

* Pique nos textos mostrados a continuación para descender máis rápidamente ata a información que desexe:

Ponte de piedra
Torreón dos Andrade
Antiguo Pazo dos Andrade
Muralla da Vila
Igrexa Parroquial de Santiago
Capela de San Miguel de Breamo
Castelo de Andrade
Mosteiro de San Xoan de Caaveiro
Mosteiro de Sta. María de Monfero

Ponte de pedra

A historia da primeira ponte sobre o río Eume é a historia dunha ponte medieval, quizá unha das máis longas de Europa e ademais cunha longa vida: 1380-1864. Pola súa importancia estratéxica e económica é considerado como un dos máis importantes de España e tamén do vello continente.

As orixes dunha anterior ponte posiblemente se remonten á época romana (aínda que non hai probas documentais), cuxa estrutura parece que só tería utilidade con marea baixa, sendo entón máis unha pasarela que unha ponte propiamente dita.

O primeiro dato aparecido data de 1162, sendo este documento unha donación a través da cal se transfieren fondos para manter a ponte en bo estado, o que indica que antes desta data a ponte xa existía. O material utilizado para a construcción deste primeiro enlace entre as dúas ribeiras do Eume é a madeira, sendo xa no século XIV cando unha renovación nas pautas viarias do momento obriga á reconstrución, utilizando para tal fin un material moito máis resistente e duradero: a pedra. Tal obra vén ligada á figura de Fernán Pérez "O Boo". Esta ponte unía os arciprestados de Pruzos e Bezoucos, a través do camiño de Xuvia a Betanzos.

Aínda que os datos sobre os anos da súa creación son confusos, a hipótese de máis peso fai prevalecer a idea de que se comezou a construír en 1380, acabándose en 1386 co levantamento do Hospital do Espírito Santo, a capela e as torres. Segundo un documento da época, a ponte constaba de 78 arcos, dos cales, 7 foron eliminados só 27 anos despois, segundo documentos posteriores. O número de arcos variou de 71 en 1655 a 58 en 1721 e 50 en 1862. En canto á súa lonxitude, e malia sufrir a supresión de arcos e a sustitución dos existentes de estilo gótico por outros semicirculares, a ponte apenas variou, medindo 851 metros en 1649 ou 847 metros en 1721.

A ponte posuía dúas torres situadas a primeira ou Torre dá Ponche, entre os arcos 8 e 9 e a segunda ou Torre do Risco entre o 40 e 41. O conxunto de capela e hospital estaban situados entre os arcos 20 e 21. Había ademais, ao final da ponte, no extremo de Cabanas, un cruceiro, seguramente anterior ao ano 1600. Textos do século XVII atestiguan que o cruceiro non sempre estivo ao final da ponte senón que, antigamente estaba a case 42 metros do final.

Entre os arcos 2 e 3, situados sobre pedestales, hoxe desaparecidos, estaban situados o oso e o xabaril, símbolos de Fernán Pérez "O Boo".

Pola parte de levante (ao lado do río) existían dúas escaleiras, unha á altura do arco 9 e outra do 39.

O conxunto era de pedra de canteiría e a súa anchura non superaba os 3,3 metros, sen contar os tallamares que medían 1,8 metros de ancho.

No 1588, e debido seguramente a un avanzado deterioro, lévase a cabo a primeira gran reparación da ponte, sendo finalizada en 1595, como así se expón nas ordenanzas municipais de 1622, onde queda plasmada a preocupación polo seu estado.

En documentos do século XVII, faise alusión a que no ano 1647 a ponte sufriu a caída de varios arcos, vendo así interrompido o seu paso, debido ao intenso tráfico que soportaba e ás riadas en épocas de abundante choiva.

Vinte anos máis tarde, e non sen problemas, sobre todo no ámbito económico que costease a súa reparación, a ponte é reparada por Sebastián Méndez, mestre de obras da Vila de Barallobre.

Entre 1791 e 1820 o hospital desaparece e no ano 1843 a ponte quédase sen as súas dúas torres, a capela e os símbolos dos Andrade: o oso e o xabaril.

A antiga ponte medieval estaba xa moi deteriorada - quedaban en pé uns cantos arcos - polo que xurdiu a necesidade de levantar un sustituto. Así, en 1862 ábrese un paso provisional de madeira, con fin de que durase uns anos, sobre o que se iría construíndo durante ese tempo un máis estable. En 1863 ábrese este novo paso, e ese mesmo ano termínase de demoler os restos da antiga ponte medieval.

A ponte definitiva comezaría a funcionar en 1870, aínda que a pasarela de madeira aguantou ata 1873 (4 anos máis do esperado).

A vida desta nova ponte foi curta, pois o 26 de decembro de 1874, un Eume embravecido arrasa os tres primeiros arcos, deixando unha vez máis o tráfico interrompido. .

 

En 1876 apróbase a creación dun novo revestimiento provisional de madeira sobre a zona danada, o cal durará ata 1881, ano no cal entra en funcionamento a seguinte obra, comezada un ano antes, utilizando a pedra como material. En 1889 a obra estará rematada.

A ponte actual é, basicamente, a mesma que se inaugurou en 1889, pero con modificacións externas. Hoxe en día, a ponte está composta por 15 arcos e sobre ela transcorre a estrada nacional 651.

^ Ir arriba

Torreón dos Andrade

Foi construído na época de Fernán Pérez de Andrade, entre o 1370 e 1380 formando parte do conxunto integrado por un palacio -no lugar que actualmente ocupa o Mercado-, a capela de San Miguel - derribada en 1909- e o propio torreón. É de planta cadrada e mide 18 metros de alto; ten catro pisos contando a planta baixa, do segundo dos cales arrincaba unha ponte levadiza hoxe desaparecido. Ademais das saeteras son destacables as súas fiestras góticas no tercer e cuarto piso, onde un deles ten un ósculo calado co "selo de Salomón" ou cruz de cinco puntas.

O torreón é un dos mellores exemplos de arquitectura militar medieval en Galicia, pero o que destaca especialmente é o escudo na súa fachada, procedente do desaparecido Pazo dos Andrade.

 

Nel recóllense os blasóns das familias de Andrade e Lemos -unidas no século XVII- e está orlado polas 18 bandeiras que Fernando de Andrade gañou aos franceses na Batalla de Seminara. Na parte superior hai unha coroa condal e sobre ela un anxo sostén unha filacteria na que se le o lema dos Andrade: "nolite nocere" (non fagades dano).

Cárcere de Pontedeume

O sistema carcelario e xudicial de Pontedeume no século XIX estaba rexido polo Partido Xudicial. O control dos temas xudiciais Eumeses estaba nas súas mans.

O primeiro documento que fai referencia á existencia dun centro carcelario en Pontedeume data de 1829, e nel fálase dunha fuga de presos en 1826 de tales dependencias, situadas no Torreón dos Andrade, sendo esta fuga facilitada polo mal estado do recinto. Debido á situación das instalacións, chegouse a propoñer como novo cárcere o antigo Convento de Agostiños. Isto ocorreu tras recibir notificaciones en 1838 a través dunha Real Orde da súa Maxestade, na que se aprobaban unha serie de propostas presentadas por unha comisión especial de cárceres, a cal sentaba as bases do Sistema Carcelario.

Nesa comunicación falábase de acomodar os edificios aos obxectivos marcados pola Real Orde. Así, xurdiu a idea de aloxar aos presos no Convento, pero finalmente, non se chegou a bo porto coa proposta. O edificio sería ubicado de novo no Torreón e nas dependencias anexas, ata o século XIX.

A principios do século XIX deixa de utilizarse como cárcere da jurisdicción de Pontedeume. Actualmente emprégase como Centro de Iinterpretación e sede da Oficina de Turismo.

Xa no ano 1852, o Gobernador da Provincia comunica ao Alcalde de Pontedeume que se vai a levar a cabo a construción dun edificio carcelario na Vila. Así, en 1853, colócase a primeira pedra do novo edificio, deseñado polo arquitecto Faustino Domínguez, e en 1856 as obras finalizan.

Fai anos, o recinto fixo os labores de Xulgado Municipal e na actualidade, sirve como centro de Servizos Sociais do Concello e está situado no lugar que ocupaban as antigas dependencias, na parte baixa do Torreón de Andrade, no peirao do pobo.

^ Ir arriba

Antigo Pazo dos Andrade

Na Baixa Idade Media adoitaban facerse construcións no centro das Vilas que desen mostra do poderío dos seus señores feudales. Así naceu o Pazo dos Condes de Andrade, o cal sufriu nos seus muros as revoltas Irmandiñas e os incendios dos séculos XVI e XVII.

No século XX, perdidas xa os seus connotaciones señoriales e convertido únicamente nun símbolo, pasou a mans do Concello. Co paso do tempo e ante a falta de responsabilidade das institucións do momento, o edificio pasou a formar parte do recordo, acabando derruido entre 1935 -cando caen os seus últimos restos- e a chegada da Guerra Civil.

O pazo foi levantado por Fernán Pérez de Andrade entre 1370 e 1380. Os seus dous nexos máis importantes eran o Torreón e a capela de San Miguel. Ademais existía un foso que rodeaba o edificio completamente.

Desde o século XIV foi residencia dos señores da Vila ata Fernando de Andrade, pasando a ser habitado polos seus administradores ao fusionarse a casa de Andrade e a de Lemos.

O Concello comproullo ao seu último dono, o Duque de Alba, en 1905 e en 1924 foi declarado Monumento Histórico-Artístico.

Tras varios intentos de demolelo e tamén de restaurarlo, a falta de entendemento e acordos ía xogando na súa contra, producíndose un continuo deterioro no monumento, provocando a súa irremediable desaparición. No seu lugar, e no ano 1942, levantouse a actual praza do mercado.

Aínda que quedan algúns vestixios do que foi o pazo, o símbolo máis importante que se conserva é o escudo que presidía a fachada principal do edificio, agora colocado no frontal do Torreón.

^ Ir arriba

Muralla da Vila

Xa desde que Pontedeume xurdiu a beiras da desembocadura do río Eume, a actitude defensiva da época contra posibles ataques moveu a idea de Fernán Pérez de Andrade de amurallar a Vila. Desa idea nace a muralla que durante varios séculos pechou o centro do pobo e que o separaba dos arrabais.

A muralla, co paso dos séculos foi converténdose nun estorbo para o crecemento da Vila, posto que a zona de intramuros íase quedando pequena e o avance demográfico de extramuros requería ir tomando medidas, o que provocou que a muralla fose perdendo parte da súa extensión ata chegar á actualidade, na que só nos queda unha pequena mostra simbólica pegada ao atrio da igrexa parroquial de Santiago, na que loce unha pequena placa recordando o que foi o pasado da Vila.

 

O muro constaba ao principio de tres portas principais: a da Ponte (arco de Maldonado), a da Vila, situada na entrada da praza das Angustias e a terceira, de Porto ou San Miguel.

Fálase tamén doutras tres portas: a de Carnicería, que debeu estar situada onde está a actual Rúa dos Ferreiros; a de Salga, probablemente inmediata ao Torreón, e a do Postigo, na que se desembocaba vindo pola Rúa da Fonte Nova.

O corredor das Virtudes e as rúas Atafona e Postigo eran, seguramente, o antigo recinto de circunvalación ao redor das murallas que rodeaban a Vila.

Os estudos realizados por D. Antonio Couceiro Freijomil dan case por seguro que o recinto de Pontedeume limitaba polo sur co corredor das Virtudes, as rúas Atafona e Postigo; polo oeste, co Pazo de Andrade; polo norte, coa rúa Ribeira, que daba directamente á ría; e polo leste, co convento de San Agostiño.

^ Ir arriba

Arco de Maldonado

O último vestixio importante da antiga muralla, foi o Arco de Maldonado, que durou ata 1905, chamado así por estar unido á casa Maldonado, situada enfronte do comezo da ponte.

Alonso Pita da Veiga fundou no século XVII unha capela na súa parte superior aberta á Rúa Real a través da cal os eumeses seguían a misa dominical.

Foi a última das portas da antiga muralla (porta da Ponte), e a súa demolición veu provocada por motivos de avance urbanístico: a construción da estrada que une a estación de ferrocarril coa saída da ponte e a estrada Betanzos-Ferrol. Esta obra comezouse en 1901, continuando ata 1911.

Entre 1903 e 1905 lévase a cabo a expropiación do arco e posteriormente sería demolido.

 

O motivo que propiciou esta decisión foi que, unha vez atravesado o arco, existían unhas escaleiras que baixaban cara á ponte e cuxo desnivel -12%- e pendente -2,70 m.- significaban un enorme obstáculo para o tránsito que procedía da Rúa Real e que se dirixía cara á ponte. O problema quedou resolto coa eliminación do arco e a reestructuración da rúa.

^ Ir arriba

Igrexa Parroquial de Santiago

Presenta dúas partes diferenciadas: a capela maior -edificada por Fernando de Andrade en 1538- e o resto da igrexa, obra do Arzobispo Rajoy a finais do século XVIII.

Na capela maior destaca a complicada nervadura da bóveda e o retablo renacentista de 1561. Consta de tres "rúas" sendo arrincados da central dous lenzos para colocar o sagrario e a imaxe do patrón, Santiago. Na súa parte superior aínda se conservan alusións aos emblemas heráldicos dos Andrade. No lado do Evanxelio está o sepulcro de Fernando de Andrade ,a donde foi trasladado dende o centro de devandita capela en 1758.

 

A imaxe de Santiago Apóstolo que está na zona central do retablo apareceu enterrada no presbiterio en 1961 ao facer unhas obras. O resto da igrexa organízase sobre unha planta de cruz latina con brazos pouco marcados e tres naves, das cales a central está cuberta por unha bóveda de canón.

Na fachada ábrense tres portas, das cales a central está coroada polo escudo de Fernando de Andrade, unha estatua ecuestre de Santiago Apóstolo e unha placa do Corazón de Jesús co seu lema "Reinarei en España", colocada no 1900 para conmemorar o comezo de século.

^ Ir arriba

Capela de San Miguel de Breamo

A igrexa de San Miguel atópase a preto de 2 Km. de Pontedeume, seguindo a estrada N-651 ou a 1,5 Km. subindo a pé polo camiño que nace preto da Igrexa Parroquial de Santiago de Pontedeume.

O primeiro documento no que aparece mencionado o Real Priorato de San Miguel ten data de 1234, con motivo dun preito entre Breamo e o Mosteiro de Sobrado, pero se cre que a súa existencia vén de medio século antes, concretamente no 1187, segundo a inscripción no contraforte esquerdo da porta principal.

 

Malia as crenzas populares, Breamo nunca estivo habitado polos templarios, nin se fixeron excavacións arqueolóxicas que demostren a existencia dun castro levantado polas xentes do rei Brigo baixo a localización da capela. Así mesmo, non se confirma documentalmente ata 1397 que a orde de clérigos regulares que habitaba Breamo era de San Agustín, manténdose a dúbida polo menos ata esa data.

O priorato de San Miguel foi de patrocinio real. Posiblemente foi Fernando II quen dotou ao Mosteiro e delimitou o seu coto entre 1159 e 1164.

Desde 1234 ata 1592 as noticias sobre o priorato son escasas e intermitentes, pero é indubidable que, como no resto de Mosteiros galegos, tivo que enfrontarse á codicia da nobreza; no caso de Breamo, por parte dos Andrade.

A finais do século XVI produciuse a saída dos clérigos do Mosteiro. A partir deste momento, o priorato arrastrará a súa agonía ata finais do século XVIII, de modo que, nunha data non determinada, o coto de Breamo pasa a formar parte da casa de Andrade, e, posteriormente, ao señorío da casa de Lemos, título que hoxe en día posúe a duquesa de Alba.

Desde 1557, data na que aparece a primeira constancia documental, a cofradía de San Miguel de Breamo, á cal pertencían ao redor de 180 cofrades, mantivo o culto e a supervivencia material da igrexa. Nas súas ordenanzas establecíase a celebración de 12 misas anuais, entre elas, as do día do santo, 8 de Maio.

A partir de 1686 os cofrades deciden dar unha especial relevancia á festa de San Miguel do 29 de Setembro, de forma que este día acaba conseguindo a mesma relevancia que a do 8 de Maio. Isto queda plasmado na romería popular que nestas dúas datas se celebra nas inmediacións da igrexa.

A cofradía, coincidindo coa supresión do priorato a finais do século XVIII, entra en decadencia e ao final desaparece.

^ Ir arriba

Castelo de Andrade

Álzase sobre a Pena Leboreira, na parroquia de Nogueirosa, dominando toda a desembocadura do río Eume e o nacemento da ría de Ares. Aínda que se haxa a só 3 Km. de Pontedeume en liña recta -o que alimentou a lenda de que existía un pasadizo segredo dende o castelo ata o Torreón da Vila- o desnivel do terreo impide un camiño directo.

A construcción do castelo de Andrade foi realizada entre 1369 e 1377 por orde de Fernando Pérez de Andrade "O Boo", sobre terreos arrebatados aos monxes de Sobrado.

A pesar do deterioro que presenta, aprécianse as súas reducidas dimensións polo que se supón que só se debeu utilizar como baluarte destacado ou de simple atalaia.

As irregularidades no trazado da planta débense á necesidade de adaptación á roca sobre a que se construíu, o que tamén determinou que só houbese foso nos costados Este e Sur pese a que hoxe en día resulten xa inapreciables.

O que en mellor estado de conservación atópase é a Torre da Homenaxe -cuxo interior quedou prácticamente inaccesible. A Torre é de planta cadrada, ten 20 m. de alto, 10 m. de lado e 2,57 m. de anchura os sillares. Tivo tres sotos e tres pisos, segundo os ocos onde se encastraron as vigas. O máis alto estaba cuberto por unha bóveda de canteiría da cal aínda se conservan algúns restos e sobre ela atopábase a plataforma rodeada de almenas e matacanes, á cal chegábase desde devandito piso por unha escaleira.

 

Aínda se conserva a entrada do castelo, pero apenas se aprecia a pechadura vertical da porta fronte a outra interior de dous. Esta porta estaba defendida por dúas torreones prismáticos, abríndose no seu parte superior unha fiestra baixo a que estaba o escudo dos Andrade.

Segundo diversas fontes, o castelo erixido por Fernán Pérez na Pena Leboreira non é o primitivo dos Andrade, o cal atopábase na parroquia de San Martín de Andrade.

No contorno deste castelo foi derrotado o primeiro alzamento popular na península contra a opresión dos señores. Segundo consta en "As Crónicas de Don Juan II", en 1431, nos territorios de Nuno Freire de Andrade houbo un estalido revolucionario liderado por Roi Xordo, que tivo como detonante unha elevada subida de impostos e por encima o malestar reinante entre os vasaios de “O Mao” polas súas medidas tiránicas.

^ Ir arriba

Mosteiro de San Xoan de Caaveiro

Seguindo a estrada que parte do lugar de Esteiro e bordea o río Eume ata o encontro co seu afluente o Sesín, chégase ao Mosteiro de San Juan de Caaveiro. Está situado no corazón da última fraga atlántica autóctona, apenas de 14 Km de Pontedeume.

As orixes deste Mosteiro están encadrados no movemento eremítico que, nacido nos primeiros séculos do cristianismo, ten unha especial incidencia na alta idade media. Así, ao abad Exum e os seus compañeiros Velasco, Frugulfus e Astrudifus, foron doados por San Rosendo entre 936 e 940 bens inmuebles (casas e terras) e mobles (libros e obxectos de culto) segundo o primeiro documento conservado do Cartulario de Caaveiro. Este será o principio das numerosas donaciones que recibirá o Mosteiro especialmente durante os séculos XII e XIII.

Pero se esta donación foi importante para consolidar a entidade do eremitorio como futuro Mosteiro, non o foi menos a realizada por don Bermudo, de difícil datación debido a un incendio que afectou ao Arquivo de Caaveiro entre finais do século X e a primeira metade do século XI.

O impulsor da súa reconstrución, con numerosas e cuantiosas donacións, sería Alfonso VII, ata tal punto que, con San Rosendo, os clérigos considerárono o fundador.

A conversión do cenobio en Mosteiro de clérigos regulares produciuse con posterioridad a 1039, ano no que se funda a congregación de San Rufo, a que probablemente pertenceu a Caaveiro. Ao abad Tedón, que estivo á fronte da comunidade monacal na segunda metade do século XI e principios do XII, débeselle esta transformación. A partir de entón, os clérigos estarían suxeitos á Regra de San Agostiño, o que conlevaba unha vida moi distinta á dos monxes.

O número de habitantes variou ao longo do tempo; na donación de San Rosendo cóntanse catro residentes, na de don Bermudo nove -número que tamén houbo no século XIV- e xa na idade moderna redúcese a seis, que son os que permanecerán ata pouco antes do seu abandono. A principios do século XIX queda deshabitado.

Desde 1841, en que o Estado incauta as propiedades da colegiata, déixase de celebrar misa diaria estipulada na Real orde de extinción en 1800. En 1848 os obxectos relixiosos son trasladados a outras igrexas e a degradación do lugar aumenta ata que en 1890 Pío García Espinosa, un avogado asentado en Pontedeume, afronta a tarefa de reconstruír e revitalizar Caaveiro.

Así, o 30 de Agosto de 1896 faise unha inauguración solemne na que se poden apreciar os cambios sufridos polo Mosteiro; da seis casas de clérigos existentes, só se reconstrúen dúas das máis deterioradas, sendo demolidas as restantes, o que tamén sucede coa igrexa principal ou colexial -só se restaura a máis pequena, a de Santa Isabel.

A partir deste momento don Pío García e a súa familia pasan curtas tempadas en Caaveiro, mentres un colono que habitaba na antiga "casa dos caseiros" encárgase dos labores agrícolas.

O último caseiro do Mosteiro, entre 1928 e 1956, será José Ramos Fernández, aínda que ata os anos 70 seguirá traballando as terras como arrendatario.

O 13 de Agosto de 1971 un decreto do M.E.C. declara á comarca Eumesa Conxunto Histórico-Artístico e Paisaxe Pintoresca, incluíndo tamén Caaveiro.

Por fin, en 1975 outro decreto declara o Mosteiro Monumento de Interese Histórico-Artístico e xa en 1980 prodúcese a expropiación de todos os terreos.

Pese ás campañas arqueolóxicas, comezadas en 1987, e os tímidos intentos de restauración, non se consegue frear o progresivo e inexorable deterioro. A declaración das fragas do Eume como parque natural podería ser o primeiro paso cara á salvación de Caaveiro.

O Mosteiro de Caaveiro sufriu ao longo da súa historia numerosas reformas que foron modelando a súa estrutura; pese aos diversos cambios, a disposición e funcións das distintas dependencias estiveron condicionadas por factores que se mantiveron invariables, e que son: o contorno -poucas facilidades para a explotación agrícola e as comunicacións-, a localización, o tipo de orde -os clérigos tiñan criados e casas- e para rematar, o escaso numero de habitantes.

Estancias e dependencias:

- A torre-campanario:

Áchase sobre a antiga entrada ao Mosteiro, foi reconstruída en 1750.

- As igrexas:

Antes da última reconstrución, Caaveiro tiña dúas igrexas. A principal ou colexial, cuns 12,40 m. de longo (hoxe desaparecida) e a que se conserva, de Santa Isabel.

- As porterías:

Posuía dúas: a portería de abaixo, situada na zona inferior das construcións máis orientais e outra chamada de enriba, á altura da torre-campanario.

- As casas, cuartos ou celas:

Os clérigos habitaban seis cuartos ou celas, unha das cales denominábase "principal", posiblemente por estar habitado polo superior.

Posiblemente existen outras instalacións comúns, todas con balconadas.

- O arquivo:

Durante a maior parte da historia do Mosteiro foi un arca pechada con tres chaves, situada na igrexa principal, pero no século XVIII aparece citado na documentación o denominado "cuarto do arquivo", cunha localización descoñecida.

- As construcciós soterradas:

Son dúas de diferente configuración: unha, laberíntica e de función descoñecida. Outra, organizada en tres estancias consecutivas que posiblemente servirán de almacén.

Fóra do Mosteiro existían outras casas para albergar aos criados e os animais de carga, e un muíño.

- O cemiterio:

Caaveiro carece de campo santo. A igrexa era a que servía de enterramento para os clérigos e outras persoas.

- O cabido:

Salón situado xunto á sacristía destinado a albergar as reunións dos clérigos.

 

Ver tamén: "El cenobio que ensalza el último bosque atlántico"

Ver tamén: "Mosteiro de Caaveiro en 360º"

^ Ir arriba

Mosteiro de Sta. María de Monfero

Aínda que este monumento non pertence ao concello de Pontedeume, destacamos a súa importancia por ser o lugar onde repousan os restos da maioría dos membros da familia Andrade, que tan importantes foron na historia da Vila.

No século XII comezou a construírse o que sería o Mosteiro de Monfero. Neste século levantouse a primeira igrexa, da que só queda o muro meridional. O actual Mosteiro construíuse desde 1622 a 1656.

Ten unha soa e ampla nave con planta de cruz latina. A fachada destaca polo ajedrezado dos sillares, alternando os de granito cos de pizarra.

Catro enormes columnas e dúas pilastras con capiteles corintios elévanse ata a cornisa superior, sobre a que só se alza, sen rematar, unha das dúas proxectadas torres. Nas dúas hornacinas dos intercolumnios aparecen senllas figuras femininas que poderían ser a dunha raíña, á esquerda do que mira, e a dunha monxa.

Os sesenta e cinco metros de nave da igrexa aguantan impertérritos o paso do tempo A nave ten unha lonxitude de case 65 metros por un ancho de doce e medio. No encontro da nave principal coa do cruceiro álzase unha gran bóveda octogonal de gran perfección de estilo e trazado. No fondo do brazo norte do crucero está o retablo pétreo da Virxe da Cela, construído segundo a inscripción o ano 1666. Venerábase aquí unha imaxe da Virxe á que se atribúen infinidade de milagres. Segundo as tradicións populares, apareceuse a Virxe da Cela nun monte próximo, onde brotou unha fonte.

No edificio do convento, reconstruído no século XVII e no que se intentaron algunhas restauracións, pódese ver, logo de atravesar a porta de entrada, un claustro renacentista no que se descobren algúns restos do primitivo Mosteiro románico. Máis interesante é o segundo claustro, comezado por Juan de Herrera a finais do século XVI, que só realizou o primeiro piso, terminándose o resto en 1773. No centro do patio brotaba auga nunha fonte barroca.

Sepulcros da familia Andrade

No fondo da nave está o sepulcro de Nuno Freire de Andrade “O Mao”, un dos señores máis importantes de toda a comarca durante o século XV. O sepulcro representa ao cabaleiro con casco, armadura e espada, apoiando os pés nel un pequeno jabalí. No bordillo do pau que cobre o arca sepulcral pódese ler en galego: O VONE JESU A VEDE PIEDADE DA ANIMA DE NUNO FREIRE DE ANDRADE CAVALEIRO DE VERDADE UN DO CONCELLO DO REI QUESE FINOU ENO ANO D MIL CCCC XXXI ANOS.

Preto do anterior está o do seu fillo, Pedro Fernández de Andrade, cuarto señor de Pontedeume, que morreu en 1435. A figura do cabaleiro aparece tamén armada. Dous anxos recitan os seus preces sobre o almohadón e dous cans téndense xunto aos seus pés.

A continuación do sepulcro anterior podemos ver o de Fernán Pérez de Andrade, falecido en 1470.

A figura do cabaleiro áchase a nivel do pavimento sen apenas elementos ornamentales. Tamén a rentes do chan está o sepulcro de Diego de Andrade, que deixou de existir en 1492.

< Voltar atrás       ^ Ir arriba

 

  

El Tiempo por Tutiempo.net

www.pontedeumeturismo.es

O máis destacado

'Pontedeume Turismo.es'
na revista 'Elle'
Ler máis...


¡Séguenos en Facebook!


¡Séguenos en Twitter!

Fotos oficiais do
"III FEIRÓN MEDIEVAL DOS ANDRADE".
Ir a galería...

Mosteiro de
Caaveiro en 360º

Ir a enlace...

Vídeo especial desde un Oktokóptero.
Ver vídeo...

Pontedeume
en 3D
no Google Maps.
Ir a ligazón...

Especial Caaveiro
e
Fragas do Eume
Ler máis...

Máis novas...

Publicidade:
 
El Tiempo actualizado cada 20 minutos
O Tempo en Galicia
El Tiempo en Galicia
Publicidade:
 
Consultar o Tráfico
El Tráfico (DGT)
Chegar a Pontedeume
Llegue a Pontedeume desde cualquier lugar del mundo
Estado da Lua hoxe
Estado diario de la Luna